[CS-SS] Surprise, or not?!

posted on 24 Dec 2011 23:02 by fern-cubic4 in FERN-SS

entry นี้ เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ

=========================================

[SS] Surprise, or not?!

Timeline: วันเสาร์ ที่ 24 ธันวาคม 2554

Character: นันทนัท(น้ำน่าน) สิมิลัน(ปั้นทราย) ฐณาธร(ก๊อก) ศฤคาล(จอก) สิงหา(ออกัส) พันปิยะ(ตง) ศรันฉัตร(เฟิร์น) มณฑกาญจน์(โมรา) กัมปนาท(แสง) กัญญ์ดา(กัญ) แพรอรุณ(เท็น) พลอยอรุณ(บีน) ณัฐปกรณ์(รัก) เพียงนภา(เพียงฟ้า) วริสรา(เอพริล) อังคาร(OC-มาร์ส)

Entryที่เกี่ยวข้อง: CSEV54-01 : ห้องสีเขียว by: ผอ. [Read]

CSEV54-01 : โรงอาหาร by: ผอ. [Read]

CSEV54-01 : ห้องน้ำหญิง by ผอ. [Read]

[MS] ประสบการณ์ดีๆ ห้องสี โรงอาหาร...ผ่านการคุยกับพี่กล้า by: แม่รัก [Read]

Note: ฟิคนี้เขียนขึ้นในโอกาสวันเกิดของน้ำน่านค่ะ ทั้งนี้ ขอขอบคุณไอเดียจากผปค.น้ำน่าน ผปค.จอก และผปค.ก๊อกค่ะ

สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะน้ำน่าน ขอให้หนูมีความสุขมากๆ แล้วก็ขอให้ป่วนเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ได้อย่างมีคุณภาพต่อไปนะจ๊ะ

อนึ่ง ฟิคนี้ได้รับการรับรองจากผปค.ที่เกี่ยวข้องแล้ว ยกเว้น ผปค.บีน ผปค.รัก ผปค.น้ำน่าน ค่ะ (ถ้าพี่เด พี่โย น้ำ ผ่านมา ฝากเช็คคาร์หน่อยนะคะ)

อสอง ฟิคนี้อาจจะมีการแก้ไขเปลี่ยนแปลงเนื้อหา ตามที่ผปค.ที่เกี่ยวข้องทักท้วงมาค่ะ

=========================================

วันเสาร์ก่อน

“นี่ๆ” นันทนัทเอ่ยขึ้นทันทีที่ถึง “ร้าน” ของพันปิยะ แววตาระยิบระยับ กับท่าทีตื่นเต้นของเจ้าหล่อนทำให้เพื่อนๆ ที่เพิ่งถึงหันมามองเป็นตาเดียวกัน

“รู้ป่ะว่าอาทิตย์หน้าวันอะไร”

ศรันฉัตรมุ่นคิ้ว นั่งนึกว่าวันนี้เป็นวันที่เท่าไร แต่ก็ไม่ทันพันปิยะที่รีบชิงตอบก่อน

“วันเสาร์...”

“ม่ายช่าย วุ้ยซ้อ ใครเค้าก็รู้กัน ก็วันนี้วันเสาร์นี่”

"...อาทิตย์หน้าจะอาจจะเป็นวันอื่นก็ได้นี่นาตง" มณฑกาญจน์เสริมยิ้มๆ

“วันที่ 24 เหรอน่าน” ศรันฉัตรตอบ หลังจากนับวันเสร็จ

“ใช่แล้วเจ๊ แล้ว24 วันอะไรล่ะ” นันทนัทยิ้มแป้น ถูมือไปมา มองตาเจ๊ที่หล่อนเคารพรักตาวาว รอคำตอบที่เจ้าตัวต้องการ แต่เป็นสิมิลันที่ชิงตอบ...

ซึ่งไม่ใช่คำตอบที่เธอรอคอย

“คริสมาสอีฟไง วันนั้นร้านเค้าคงยุ่งมากเลย แค่ตอนนี้ก็รับออเดอร์จนล้นร้านเสบียงหวานเลยล่ะ”

“โอ้ย!!!” นันทนัทหน้ามุ่ย จุ๊ปากด้วยความขัดใจ

“วันเกิดน่านต่างหากล่ะ!!”

ความเงียบกริบเข้าปกคลุมทั่วห้อง นันทนัทมองดูเพื่อนๆ ที่ยังคงเงียบ ราวกับไม่รู้จะพูดอะไร เจ้าหล่อนเลยได้ทีสำทับสิ่งที่หวังไว้

“อย่าลืมของขวัญวันเกิดน้า~”

“งกนะน่าน” สิงหายักคิ้ว “ทีวันเกิดฉันไม่เห็นจะให้อะไรเลย~”

“ก็แกไม่บอกล่วงหน้าไง มาบอกเอาตอนเลิกเรียน แล้วใครมันจะรู้ได้ไงละวะ”

ก่อนที่คู่หูคู่ป่วนจะได้ฤกษ์กัดกันต่อไป เสียงนิ่งๆ เบาๆ ของกัมปนาทก็ดังขึ้น พอที่จะให้ได้ยินกันทั่วห้อง

“...แล้ว จะติวหนังสือกันได้ยังครับ...”

“นั่นสิ ไม่ติวเราจะได้ออกไปช่วยเตี่ยก่อน” พันปิยะเสริม ส่ายหัวอย่างนึกปลงอนิจจัง กับการทำตัวเยี่ยงคนไร้สติของเพื่อนร่วมห้องทั้งสอง

โชคดีที่อังคารเดินทางถึงที่นี่ เป็นคนสุดท้ายพอดี

“ขอโทษที่มาช้านะครับ”

“อ๊ะ จะเก้าโมงแล้ว รีบอ่านหนังสือกันเถอะ จะได้ลองดูแบบฝึกหัดเก่าด้วย” ศรันฉัตรกล่าวตัดบท เปิดหนังสือเรียน เป็นสัญญาณที่ทำให้ทุกคนจำต้องเปิดหนังสือตาย

กระนั้น แผ่นกระดาษในมือของสิมิลัน ที่นั่งอยู่ข้างนันทนัท ก็ส่งผ่านไปให้ทุกคน จนไปถึงยังศฤคาลที่นั่งอยู่อีกข้างของนันทนัทจนได้ โดยที่นันทนัทนั้นไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อย

‘อาทิตย์หน้า จัดงานวันเกิดให้น้ำน่านกันเถอะ : )’

=========================================

วันเสาร์นี้

นันทนัทเดินเข้าร้านของพันปิยะด้วยหัวใจแช่มชื่น วันนี้เธอมีอายุครบ 16 ปีแล้ว ตื่นเช้ามาก็พบกับพ่อกับแม่ที่เตรียมของใส่บาตรไว้ให้ น้องน้ำหนึ่งที่แสนน่ารักของเธอก็อุตส่าห์ตื่นเช้ามาสุขสันต์วันเกิด “ที่แก้ม” เธอตั้งแต่เช้า

น้องใครน้า น่ารักจริงๆ

เธอมองเพื่อนๆ ตาแป๋ว เปิดหนังสือ แต่หูรอฟังคำพูด “สุขสันต์วันเกิด” จากทุกคนอยู่...

..แต่...

ผ่านไปจนจะเที่ยงแล้ว ก็ยังไม่เห็นมีใครอวยพรวันเกิดให้เธอเลย!!!

นันทนัทจิ๊จ๊ะในใจ พยายามข่มสติเมื่อคิดว่า บางทีเพื่อนๆ อาจจะรอตอนมื้อกลางวัน เพราะเป็นช่วงที่เหมาะกับการเซอไพรซ์ที่สุด

แต่จนแล้วจนรอด จนเธอซัดก๋วยเตี๋ยวชามที่สามจนหมด ก็ยังไม่มีใครอวยพรวันเกิดให้เธอเลย

นันทนัทจิบโค้ก ด้วยความขัดใจเล็กๆ มองดูคนอื่นนั่งถกกันเรื่องสอบมะรืนนี้ พลางนึกในใจว่าทำไมทุกคนถึงได้ดูจริงจังกับเรื่องสอบกันนัก

“น่าน ขอโค้กให้เค้าหน่อยสิ” สิมิลันชูแก้ว นันทนัทเลยเปิดขวดโค้กขวดสุดท้ายที่วางอยู่บนโต๊ะไว้

อนิจจา ทันทีที่เธอเปิดฝาขวด โค้กก็ทะลัก ราวกับมีใครเขย่าขวดหรือหยอดเมนทอชไว้

“เฮ้ยน่าน!! วารีพิโรธอีกแล้วเรอะ!!”

สิงหาที่ยืนอยู่ข้างๆ กระโดดหลบโค้กที่พุ่งออกมาโหยง เอ่ยปากแซวที่ทำให้บรรยากาศที่ดูเหมือนจะเคร่งเครียดกับกลายเป็นฮาครืด โดย เฉพาะสิมิลัน เพียงนภา และศฤคาล ที่เจอฤทธิ์ “โค้กกับเมนทอช” ในห้องสีไปพร้อมๆ กัน

มีเพียงกัญญ์ดา แพรอรุณ เท่านั้นที่ดูไม่เข้าใจว่าคนอื่นพูดถึงเรื่องอะไรกัน

“มันเกิดอะไรขึ้นเหรอปั้นทราย” แพรอรุณเอ่ยถาม

“แค่นี้ยังน้อยไป ตอนห้องสีนี่ล่อซะเค้ากับจอกเปื้อนโค้กเลยเถอะ” สิมิลันยิ้มกว้าง ซึ่งศฤคาลก็ได้แต่ยิ้มแหยๆ อย่างไม่พูดอะไร

“แต่คงไม่เท่ากับในห้องน้ำหญิงหรอก” วริสราพึมพำเบาๆ พลางยิ้มแห้งๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์นั้น

พันปิยะขยับแว่น ทำท่าเหมือนนึกอะไรได้ “ไหนๆ ทำหกแล้วก็ไปซื้อมาใหม่เองละกัน นี่ได้ขวดสุดท้ายแล้ว ขืนขอมากกว่านี้เราคงโดนเจ้ๆ เขม่นเอา”

“เอ๊ะ แล้วทำไมต้องเป็นน่านด้วยล่ะ” นันทนัทเอ่ยอย่างขัดใจ

“ก็น่านเป็นคนทำหก จริงๆ เช็ดที่ทำเลอะด้วยก็ดีนะ”

“เอาเถอะครับ เดี๋ยวที่ทำเลอะผมเช็ดให้ครับ” ศฤคาลยิ้มแห้งๆ หยิบกระดาษชำระมาซับน้ำที่หก

นันทนัทฉุกคิด บางทีนี่อาจจะเป็นจังหวะที่ล่อให้เธอออกไปข้างนอก เพื่อจะเตรียมเซอร์ไพรซ์ให้เธอละมั้ง

“ก็ได้ๆ ซ้อนี่ใจร้ายจริงๆ” เธอรับคำ ไม่อิดออด

“นั้นเดี๋ยวเราไปเป็นเพื่อนน่านแล้วกันนะ” ฐณาธรเอ่ย “ใครจะเอาอะไรเพิ่มอีกมั้ย...”

=========================================

“หูย ขอบคุณมากนะก๊อกที่มาเป็นเพื่อนน่าน”

นันทนัทเอ่ยขอบคุณ หยิบขวดโค้กส่งให้ฐณาธร แล้วหยิงขนมถุงอีกสี่ห้าห่อ ก่อนเดินไปยังแคชเชียร์

“ไม่เป็นไรๆ” ฐณาธรวางขวดโค้กลงบนแคชเชียร์ พลันนึกถึงเรื่องที่ตนเองสงสัย เด็กหนุ่มมองหน้านันทนัทอย่างช่างใจว่าจะถามดีหรือไม่

“หืม มองหน้าน่านมีไรหรือก๊อก เราน่ารักชะม้า ไม่เป็นไรนะ ใครๆ ก็บอกอย่างนั้นแหละ” รอยยิ้มกว้างกับน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจที่เอ่ยข้อสรุปสุดแสนจะเข้าข้างตัวเอง ทำให้เด็กหนุ่มลนลานรีบปฏิเสธทันที

“เปล่านะน่าน เราแค่สงสัยเรื่องที่ปั้นทรายพูดน่ะ เรื่องโค้ก.. มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ”

นันทนัทหัวเราะเสียงดังเมื่อได้ยินคำถามของฐณาธร เสียงหัวเราะร่าเริงที่ทำให้แคชเชียร์หันมามองอย่างอัศจรรย์ใจ ใช้เวลากว่าครู่หนึ่งกว่าเจ้าหล่อนจะควบคุมสติของตนเองได้ แล้วหันมาตอบฐณาธร

“อ๋อ ก็ตอนกิจกรรมห้องสีน่ะ น่านทำโค้กหกไง แล้วเซไปชนปั้นทรายที่กำลังแกะเมนทอช แล้วมันก็ บู้ม!! เลอะใส่จอกกับปั้นทรายเป็นโกโก้ครั้นช์เลยล่ะ”

“อ่อ อย่างนี้นี่เอง” ฐณาธรยิ้ม นึกขันในใจเมื่อนึกถึงวีรกรรมที่ในเวลาต่อมา เจ้าหล่อนก็ทำก๊อกน้ำหลุดคามือจนทำเพื่อนๆ หลายคนเปียกปอนไปอีก

สมฉายาสาววารีพิโรธจริงๆ

นันทนัทเดินแกว่งถุงขนมไปมา ขณะที่เดินกลับไปยังร้านของพันปิยะ เธอมองไปยังฐณาธรที่ยังคงเดินเงียบๆ ไม่พูดไม่จาต่างจากปกติ

ก๊อกดูปิดอะไรอยู่นะ.. หรือเรื่องเซอไพรซ์วันเกิดน่าน

รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า รอยยิ้มแบบที่เธอชอบใช้เวลาที่แกล้งพันปิยะ เจ้าหล่อนเลยตีหน้าขรึมก่อนจะแกล้งเอ่ยเสียงเศร้า

“ว้า สงสัยเพื่อนๆ จะลืมไปแล้วละมั้งว่าวันนี้วันอะไร...”

“ไม่ลืมหรอก..เราว่านะ” ฐณาธรตอบ หันมาสบตาเธอแบบฝืนๆ เหมือนคนกำลังพยายามปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ มองท่าทางที่ล่กๆ ปนเหงื่อตกของเพื่อนร่วมปลูกถั่ว นันทนัทก็ยิ่งอยากจะแกล้งเด็กหนุ่มเข้าไปใหญ่

“เหรอ” เธอกดเสียงให้เศร้าลงไปอีก “แล้วก๊อกล่ะ จำได้หรือเปล่าว่าวันนี้เป็นวันอะไร..”

“จำได้สิ...สุขสันต์วันเกิดนะ...”

เธอกระพริบตาปริบๆ ใส่ฐณาธร พลางยิ้มประจบ โดยหวังจะให้เจ้าตัวหลุดแผนเซอ์ไพรซ์ออกมา แต่เจ้าตัวกลับรีบหลบตา โชคดีของเขาที่พวกเขาเดินกลับมาถึงร้านของพันปิยะได้ทัน ก่อนที่นันทนัทจะซักไซร้เขาไปมากกว่านี้

ไฟในห้องถูกดับไว้ตามแผนที่วาง ทันทีที่เขาเดินเลี้ยวเข้าไป เสียงร้องเพลง Happy Birthday ก็ดังขึ้นพร้อมกับศฤคาลเดินถือเค้กที่สิมิลันบรรจงทำและหอบหิ้วมาจากบ้านออกมา

“เซอร์ไพรซ์!!”

=========================================

นันทนัทเงียบกริบ มองการกระทำของเพื่อนร่วมห้องอย่างอึ้งๆ

อันที่จริง เธอไม่แปลกใจ เพราะเธอก็กะไว้อยู่แล้วว่า ทันทีที่เธอกลับมาถึงร้าน จะต้องมีคนเตรียมเซอร์ไพรซ์วันเกิดเธออย่างแน่นอน..

แต่สิ่งที่เธอเห็น ทำให้เธอตกใจและขำในเวลาเดียวกัน

นันทนัทกุมท้อง หัวเราะจนตัวงอ เมื่อเห็นเพื่อนๆ ของเธอ เว้นกัมปนาทที่ยืนอยู่ข้างสวิตช์ไฟ ฐณาธรที่เดินออกไปซื้อโค้กกับเธอ กับศฤคาลที่เป็นคนถือเค้ก ทุกคนล้วนแล้วแต่ใส่หน้ากาก...ที่ทำมาจากรูปถ่ายของเธอ

และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจที่สุดเช่นกัน

“ไม่ดีใจเหรอน่าน เค้าอุตส่าห์ทำเค้กสุดฝีมือเลยนะ” สิมิลันโอดครวญ

“น่านว่าแล้ว...” นันทนัทพูดได้แค่นั้น เพราะเจ้าหล่อนยังคงหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ว้า~ น่านฮะ ตื่นเต้นหน่อยสิฮะ ปั้นทรายอุตส่าห์เตรียมการแทบแย่”

“ขำอะไรเหรอคะน้ำน่าน” เพียงนภาเอ่ยเสียงนิ่ง... ซึ่งยิ่งทำให้เธอขำมากกว่าเดิม เพราะดูแล้วไม่เข้ากับใบหน้าของเธอเลย

“หน้ากากนั่น...” นันทนัทระงับสติตนเอง แต่ก็ไม่วายหลุดหัวเราะออกมาอีกระลอก “ไอเดียใครน่ะ แกหรือวะกัส”

“ไม่ใช่” สิงหาหัวเราะร่วนบ้าง ถอดหน้ากากออก “ว้า...เห็นฉันเป็นคนไร้สติขนาดนั้นเหรอน่าน”

“แน่ล่ะ ไอ้เรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ ถ้าไม่ใช่แกคิดแล้วใครจะคิดวะ”

“หูย พูดแบบนี้ฉันเสียใจนา” สิงหาตีหน้าโอดครวญ กัญญ์ดาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ สิมิลันแย้มยิ้มกว้าง ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงสดใส

“กัญว่าน่านต้องคิดไม่ถึงแน่”

“ใครเหรอกัญ”

นันทนัทตาวาว แปลกใจตั้งแต่สิงหาปฏิเสธไอเดียดังกล่าวแล้ว

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของคนหลายคน แล้วพร้อมใจกันชี้ไปยังหนุ่มร่างสูงโย่งของห้อง ที่ถือเค้กยิ้มแหยๆ อยู่

“ผมเองครับ...”

คราวนี้.. นันทนัทถึงกับแปลกใจของจริง..

“จอกเนี่ยนะ!!”

เจ้าหล่อนตาเบิกกว้าง ไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินเท่าไร จนถึงขั้นหันไปหาคนที่น่าเชื่อถือที่สุดในห้องอย่างศรันฉัตรกับกัมปนาท ซึ่งทั้งสองก็พยักหน้ายืนยันความจริงในข้อนั้น

นึกไม่ถึงจริงๆ

“เค้าก็ตกใจเหมือนกัน” สิมิลันเอ่ย “ถ้าบอกว่าเป็นกัสก็ดูจะน่าเชื่อถือกว่าเนาะ”

“แล้วที่โค้กหกก็...”

“เราเอง...” คนทำกลับเป็นมณฑกาญจน์ ซึ่งสร้างความประหลาดใจให้กับนันทนัทมากกว่าเก่า สิมิลันเห็นใบหน้าของเพื่อนรักดูฉงน เลยขยายความเพิ่มให้

“อันนั้นเค้าให้โมราเขย่าขวดไว้ก่อนน่ะ พอเปิดมันเลยฟู่ไง”

ครู่หนึ่งกว่าที่นันทนัทจะหายตะลึงกับความจริงที่ได้รับรู้ ความตกใจแปรเปลี่ยนไปเป็นความตื้นตัน ที่ถึงแม้เธอจะเดาถึง “เซอร์ไพรซ์” นี้ได้

แต่เอาเข้าจริง เธอก็ดีใจนะ ที่ทุกคนไม่ลืมวันเกิดเธอ

“เป่าเทียนเถอะจ้ะ บีนว่าจอกเมื่อยแล้ว แล้วก็เดี๋ยวช็อกโกแล็ตที่บีนเตรียมมาจะละลายก่อน”

เมื่อได้ของกินมาล่อ กอปรกับเค้กของสิมิลันที่ชวนยั่วน้ำลาย นันทนัทเลยไม่รีรอที่จะตอบตกลงพร้อมกับก้มลงเป่าเทียน

เป็นวันเกิดที่ดีที่สุดของน่านเลย!!

บทส่งท้าย

“น่านไม่อยากจะเชื่อเลยนะว่าจอกจะเป็นคนออกไอเดียนี้”

นันทนัทหันไปพูดกับศฤคาล ที่ช่วยเธอเก็บของขวัญที่เพื่อนๆ ให้เธอ

“พอดีน้องผมแนะนำมาครับ แต่ คนที่ชวนเพื่อนๆ จัดงานวันเกิดก็ปั้นทรายล่ะครับ” ศฤคาลตอบอายๆ ก่อนจะส่งยิ้มแห้งๆ อันเป็นเอกลักษณ์ให้แก่เด็กสาว

“นั่นแหละน่า ใครๆ ก็ต้องว่ามันแปลก”

“เหรอครับ...” ศฤคาลยิ้มแหย มองยังข้าวของที่เต็มอ้อมแขนของเธออย่างเป็นห่วง

“แล้วนี่น้ำน่านกลับยังไงเหรอครับ”

“อ้อ” นันทนัทส่งยิ้มกว้าง “นั่งรถเมล์ไปลงตรงวงเวียนใหญ่น่ะ พ่อน่านรออยู่ที่นั่น มีอะไรเปล่า” ถามเสร็จแล้วนึกได้ว่า เพื่อนคนนี้ขี้อายยิ่งกว่าอะไร จึงไม่รอช้าที่จะเอ่ยแซวไปอีกครั้ง

"อ้ะ!! รู้แล้ว!! ถามอย่างนี้จะไปส่งล่ะสิ~”

ใบหน้าของเด็กหนุ่มขึ้นสีเรื่อนิดๆ เขายกมือขึ้นเกาแก้ม หัวเราะแห้งๆ แล้วเอ่ยตอบประโยคที่ผิดวิสัยคนขี้อายอย่างเขา

“ถ้าน้ำน่านไม่รังเกียจนะครับ...”

=========================================

สรุป:

- น้ำน่านบอกเพื่อนๆ ถึงเรื่องวันเกิดตน หนึ่งอาทิตย์ล่วงหน้า โดยเจ้าตัวก็คาดหวังให้คนอื่นทำ "เซอร์ไพรซ์" ให้

- ปั้นทรายวางแผนจะเซอไพรซ์น้ำน่าน

- ในวันเกิดของน้ำน่าน น้ำน่านรอจนเที่ยง ก็ยังไม่มีใครอวยพรวันเกิด แอบใจเสียนึกๆ ว่าคนอื่นจะลืมวันเกิดตัวเองมั้ย แต่อีกใจก็เชื่อว่าเพื่อนๆ จะเซอไพรซ์แน่นอน

- กินข้าวกลางวันเสร็จ ปั้นทรายขอให้น้ำน่านรินโค้กให้ ซึ่งพอน้ำน่านเปิดขวดโค้ก ขวดโค้กก็พุ่งฟู่ เดจาวูกิจกรรมห้องสีและห้องน้ำหญิงเมื่อต้นปีมาก

- ตงเลยให้น้ำน่านไปซื้อโค้กมาคืน น้ำน่านอิดออดหน่อยๆ แต่ก็ยอมไปเพราะรู้ทันเพื่อนๆ ว่าจะฉวยโอกาสนี้ในการทำเซอร์ไพรซ์ตัวเองแน่

- ก๊อกไปเป็นเพื่อนน้ำน่าน (ตามแผน)

- น้ำน่านเห็นก๊อกดูมีพิรุธ เลยแกล้งบ่นเรื่องที่คนอื่นลืมวันเกิดตัวเอง ซึ่งก๊อกยิ่งแสดงพิรุธออกมาจนน้ำน่านเดาได้ว่ากลับไปถึงร้านตง คงมีเซอร์ไพรซ์วันเกิดตัวเอง

- ซึ่งก็เป็นจริงอย่างที่น้ำน่านเดา เพียงแต่... เพื่อนๆ ทำเซอร์ไพรซ์น้ำน่านโดยการใส่หน้ากากรูปน้ำน่าน (จอกเอารูปน้ำน่านไปปรินท์ใส่กระดาษ แล้วตัดทำเป็นหน้ากาก)

- น้ำน่านนึกว่าเป็นไอเดียของออกัส แต่เฉลยออกมาว่าเป็นไอเดียของจอก

- น้ำน่า่นเซอร์ไพรซ์จริงจัง แล้วคิดว่าเป็นวันเกิดที่ดีที่สุดของตัวเอง

- ก่อนกลับบ้าน จอกช่วยน้ำน่านเก็บของ แล้วถามว่าน้ำน่านกลับยังไง

- น้ำน่านแซวเล่นว่าจอกจะไปส่งเหรอ ซึ่งจอกก็ยอมรับ!!

- จอกรุก?!?!? (ในที่สุดมันก็ไม่เสื่อม//ช่วยหลานชายหลังจากหลานชายโดนพ่อยำเละมาหลายฟิค)

- ตัดจบดื้อๆ (ตอนต่อจากนี้ไปถามผปค.จอกเอาเองน้า หุๆๆ)

=========================================

Talk:

เย่ๆ จบไปอีกหนึงฟิคค่ะ ขอบพระคุณผปค.ทุกท่านที่ยอมให้พรเอาลูกๆ ของแต่ละคนมาเล่นนะคะ

ตอนแรกที่เริ่มเขียนฟิคนี้ ไม่ได้คิดค่ะว่าจะใช้ตัวละครเยอะขนาดนี้ แต่คิดไปคิดมา น้ำน่านเป็นคนร่าเริง ฮาเฮ รักเพื่อนฝูง น่าจะชอบบรรยากาศฟิคที่เฮฮาแบบนี้มากกว่า

ส่วนในพาร์ตของก๊อก กับจอกนั้น ขอบคุณผปค.ก๊อกกับจอกเป็นอย่างสูงสำหรับไอเดียค่ะ คาดว่าหลายคนคงเดากันได้นะคะว่า ต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น

(จอกจะกินก๊อกนั่นเอง ล้อเล่นค่ะ)

แล้วที่ตอนจบดูค้างๆ คาๆ อันนี้โยนระเบิดให้ผปค.จอกค่ะ 5555 ถ้าอยากอ่านตอนต่อ แนะนำให้ทวงผปค.จอกทุกวันนะคะ (แต่พรเชื่อว่าคงไม่ดองนาน)

คราวหน้าจะพบกับฟิคอะไรนั้น พบกันใหม่ในไม่ช้านี้ค่ะ ^ ^

EDIT: 26-DEC-2011 แก้ไขในส่วนของน้ำน่านตามคำแนะนำของผปค.น้ำน่านนะคะ