Bai-Fern's Journey

entry นี้ เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ

 

=========================================

 

[MS] Presents…?!

Timeline: วันพฤหัสบดี ที่ 17 พฤษภาคม 2555

Character: ศรันฉัตร(เฟิร์น) สิงหา(ออกัส) ศรันย์(พ่อเฟิร์น-OC) กมลฉัตร(แม่เฟิร์น-OC)

Other: มณฑกาญจน์(โมรา) นันทนัท(น้ำน่าน) สิมิลัน(ปั้นทราย) ครูกชมน(ครูกช) อังคาร(มาร์ส-OC)

 

Entryที่เกี่ยวข้อง: [SS] The day before the journey's begun [Read] (วันเกิดเมื่อปีก่อนค่ะ)

 

Note: ลงเลทหน่อยค่ะ (ก้มหัวขอโทษเฟิร์นปะหงกๆ)

 

อีกหนึ่งฟิคสำคัญสำหรับปีนี้ (ม.5) เลยนะคะ ฟิคนี้น่าจะสะท้อนความรู้สึกอะไรหลายๆ อย่างค่ะ

 

กระโดดข้ามTimeline มาเป็นช่วงม.5 เลยค่ะ อนึ่ง อ้างอิงนิดนึงว่า ช่วงวันหยุดยาวตอนต้นเดือนพฤษภาคม รุ่นสี่ไปเที่ยวทะเลกันมานะคะ (จะพยายามปั่นฟิคหรือสรุปมาให้อ่านกันค่ะ)

 

ขอบคุณไอเดียและบทจากแม่กัส @august-8  นะจ๊ะ (แล้วกรุณาคายฟิคส่วนของหล่อนมาแต่โดยดี) แล้วก็ขอบคุณพ่อครูเอิร์ธ @daejeonastronomy สำหรับไอเดียตอนท้ายนะคะ

 

ที่สำคัญที่สุด ขอบคุณแม่ปืน+หยิน @mushroom008  เจ้าเก่า สำหรับรูปประกอบฟิคนะคะ

 

สุขสันต์วันเกิด (ย้อนหลัง) นะจ๊ะเฟิร์น ขอให้ปีนี้มีความสุขมากๆ นะจ๊ะ เครียดให้น้อยลง เปิดตาเปิดใจมองสิ่งรอบตัวด้วยนะ

 

เชิญทัศนาจรค่ะ

 

=========================================

 

22.35 น.

 

ฉันน่าจะรู้นะ... 

ไม่สิ.. ฉันน่าจะเอะใจมานานแล้ว

แต่ว่า... ทำไมละ... ทำไมทำแบบนี้... 

...มันแปลว่าอะไร...

 

 

ศรันฉัตรนั่งหน้าซีดสลับกับแดงก่ำ ขณะมอง ‘ของขวัญ’ จาก ‘ใครคนนั้น’ บนโต๊ะทำงาน....

 

ชีพจรเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ระคนหนักใจ หรือว่าสิ่งที่เธอเคยคิดว่าเข้าใจนั้น จะไม่ ‘ถูกต้อง’ ทั้งหมดร้อยเปอร์เซ็นต์

 

เสียงข้อความเรียกเข้าดังขึ้นจากโทรศัพท์เครื่องใหม่เอี่ยมที่ได้รับจากบิดาเป็นของขวัญวันเกิดแทนเครื่องเก่าที่เสียไป ข้อความจากคนที่กำลังอยู่ในห้วงคำนึงของเธอ... เจ้าของของขวัญที่กำลังทำให้เธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองมาพักใหญ่ๆ

 

ข้อความที่ถูกส่งมาตามสัญญา....

 

‘หวังว่าคงชอบของขวัญน้า ฉันทำจากใจเลยล่ะ!!...สุขสันต์วันเกิดอีกครั้ง ฝันดีครับผม’

 

แต่ทำไมละ...

 

 

ทำไมกัน...กัส... 

 

 

=========================================

 

 

หลังเลิกเรียน

 

 

วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบ 16 ปี ของเธอ

 

เมื่อปีก่อน วันเกิดของเธอคือหนึ่งวันก่อนเปิดเทอม

 

ในปีนี้ วันเกิดของเธอ คือหนึ่งวันหลังเปิดเทอม...

 

 

หนึ่งปีผ่านไปไวเหมือนโกหก หนึ่งปีหลังจากที่เธอได้มาเรียนยังโรงเรียนแห่งนี้ หนึ่งปีที่เธอเจอผู้คนใหม่ๆ หนึ่งปีที่เธอได้เจอเรื่องราวมากมาย

 

ทั้งสุข เศร้า ตื่นเต้น ปะปนกันไป ไม่ใช่แค่เรียนไปวันๆ เหมือนแต่ก่อน

 

 

และเป็นหนึ่งปีที่เธอรู้สึกว่า เธอเริ่มมีเพื่อนจริงๆ จังๆ ครั้งแรกในชีวิต

 

 

ศรันฉัตรส่งยิ้มให้กับมณฑกาญจน์และนันทนัท เอ่ยขอโทษอีกครั้งที่วันนี้ไม่อาจไปกินเลี้ยงวันเกิด ที่เพื่อนๆ จะจัดให้ที่บ้านของสิมิลันได้

 

ตอนที่ได้ยินคำชวนของผองเพื่อน ศรันฉัตรทั้งประหลาดใจระคนดีใจในเวลาเดียวกัน ด้วยไม่คาดคิดมาก่อนว่า จะมีใครรู้วันเกิดของเธอ ในเมื่อเธอไม่เคยเอ่ยปากบอกใครด้วยซ้ำ

 

กระนั้น เธอก็จำต้องปฏิเสธความหวังดีของเพื่อนๆ ลง โดยขอเลื่อนออกไปเป็นวันพรุ่งนี้แทน

 

แม้ยังคงรู้สึกผิดที่ทำให้แผนการของเพื่อนสนิททั้งสองพังลง แต่วันนี้เป็นเพียงหนึ่งในไม่กี่วัน ที่เธอจะได้ร่วมรับประทานอาหารกับพ่อแม่พร้อมหน้าพร้อมตากัน

 

รอยยิ้มอ่อนปนเศร้าปรากฏบนใบหน้าของศรันฉัตร ถึงแม้ว่าพ่อกับแม่เธอจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว อย่างน้อยเธอก็ยังโชคดีกว่าคนหลายคน ที่ไม่มีโอกาสได้กินข้าวกับพ่อแม่พร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว

 

ศรันฉัตรสาวเท้ามุ่งหน้าไปยังประตูโรงเรียน เหลืออีกไม่ถึงห้านาทีพ่อของเธอก็จะมารับแล้ว คงจะดีกว่าถ้าเธอเป็นฝ่ายรอท่าน

 

แต่แล้วก็ต้องหยุด เมื่อร่างสูงใหญ่ของ ‘เพื่อน’ ร่วมห้องคนนึง ปรากฏให้เห็นพลางส่งยิ้มกว้างให้เธอ...

 

ออกัส

 

 

แค่ได้เห็นใบหน้านั่น กับรอยยิ้มกว้างนั้น หัวใจของเธอก็เต้นระรัว ไม่ต่างจากทุกๆ ครั้งที่เธอเห็นเขามองมายัง ส่งยิ้มให้เธอ หรือลูบหัวเธอ

 

และ เวลาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแบบนั้น...

 

 

“เฟิร์น...”

 

 

“อ่า.. มีไรหรือกัส เดี๋ยวเราจะกลับบ้านแล้ว”

 

ศรันฉัตรถามด้วยน้ำเสียงปกติของเธอ หลบตาต่ำ สะกดอาการใจสั่นลงไป หวังว่าอีกฝ่ายคงจับสังเกตไม่ได้ เลยทำให้เธอไม่ได้มองเห็นสีเรื่อที่ปรากฏบนใบหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะหายไปเพียงแค่กระพริบตา

 

“คือ...”

 

คงไม่ใช่ว่า... 

 

 

“แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะ”

 

 

ศรันฉัตรเงียบกริบ ใบหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นระรัว ได้แต่มองหน้าของสิงหาอย่างไม่รู้จะพูดอะไร ยิ่งเมื่อเขาส่งยิ้ม และลูบหัวเธออยู่ตอนนี้

 

แม้จะพอเดาได้ แต่เธอก็ไม่เคยหวังเขาจะรู้...และจำได้แบบนี้

 

 

“ร..ร..รู้ได้ไง”

 

 

ใช้เวลาหลายสิบวินาทีกว่าเธอจะพูดในสิ่งที่คิด อันที่จริง เธอไม่ควรแปลกใจด้วยซ้ำ ในเมื่อมณฑกาญจน์กับนันทนัทรู้ ป่านนี้เพื่อนๆ ทั้งห้องคงรู้หมดแล้วด้วยซ้ำ

 

“เอาน่า สิงหาสังกัดกว้างไกลนะครับผม”

 

ศรันฉัตรมุ่นคิ้ว แต่ไม่ทันที่จะได้เอ่ยอะไรออกมาอีก สิงหาก็ยื่นถุงผ้าขนาดประมาณ A3 ให้แก่เธอ ซึ่งในถุงนั่น ก็ปรากฏด้วยห่อของขนาดเดียวกับถุงผ้าด้วย

 

และนั่น ยิ่งทำให้เธอพูดไม่ออก และใจเต้นระรัวมากกว่าเดิม...

 

“ขอให้มีความสุขมากๆ นะครับ”

 

 

 

 

.......

 

......

 

“....จะดีเหรอ”

 

ศรันฉัตรพูดเสียงสั่น มองถุงผ้าในมือของสิงหาอย่างเกรงใจ นี่เป็นครั้งแรกของชีวิต ที่เธอได้รับของขวัญวันเกิดจากคนนอกครอบครัว

 

 

แต่เป็นจากเพื่อน... 

เพื่อนเพศตรงข้าม... 

และเพื่อน...ที่เธอมีความรู้สึก... ‘พิเศษ’

 

 

“...ทำไมจะไม่ดีล่ะ ไม่อยากได้เหรอ...”

 

 

เสียงทุ้มของสิงหาอ่อนลง กอปรกับประกายในแววตาของเขายามทอดมองเธอนั้น มีแต่จะทำให้เธอเบือนหน้าหนีด้วยความอาย

 

 

“ก็ เกรงใจ....”

 

“เต็มใจครับผม”

 

 

สิงหายิ้มกว้างกว่าเก่า ก่อนเอ่ยสำทับ “ถุงผ้านี่ก็ให้ฟรีนะ ไม่ต้องคืน เห็นว่าเจ้ตั้งใจเรียน กัสเลยนั่งเพ้นท์ตารางธาตุให้ ดูแล้วนึกถึงกัสด้วยนะ”

 

 

“...ขอบใจนะ”

 

 

ศรันฉัตรเอ่ยตอบเบาๆ มือไล้ไปยังลวดลายตารางธาตุที่สิงหาเป็นคนวาด ดวงหน้าขึ้นสีเรื่อนิดๆ เมื่อรับรู้ถึงความตั้งใจในทุกลายเส้น ทุกข้อความ ทุกสีสัน

แล้วของข้างในนั่นละ...

 

“ของอีกชิ้นไว้เจ้ถึงบ้านค่อยเปิดแล้วกันนะ” สิงหาพูดดักคอเธอ ก่อนที่เธอจะหยิบห่อของข้างในออกมา ซึ่งยิ่งทำให้เธอสงสัยว่า ของข้างในนั่นคืออะไร

 

และไม่ทันที่เธอจะถามอะไรเพิ่ม สิงหาก็เป็นฝ่ายตัดบทด้วยประโยคที่เรียกสีเรื่อบนใบหน้าของเธออีกครา

 

 

“แล้วเฟิร์นจะกลับยัง ให้ฉันไปส่งมั้ย”

 

 

“ไม่เป็นไร พ่อเรามารับนะวันนี้” ศรันฉัตรรีบปฏิเสธด้วยความเกรงใจ จังหวะเดียวกับที่รถเก๋งสีดำของพ่อเธอมาจอดเทียบยังหน้าโรงเรียนพอดี “อ๊ะ มาพอดี นั้นเราขอตัวก่อนนะ”

 

 

“อื้อ นั้นฉันเดินไปส่งนะ”

 

 

อีกครั้งที่ศรันฉัตรไม่อาจห้ามอีกฝ่ายได้ทัน เมื่อสิงหาฉวยถุงผ้าที่ให้กับกระเป๋านักเรียนของเธอแล้วเดินดุ่มๆ ตามเธอไปยังรถที่จอดรอ โดยไม่รอคำตอบจากเธอด้วยซ้ำ

 

“รอนานมั้ยลูก”

 

ศรันฉัตรกระพุ่มมือไหว้ผู้เป็นบิดา ตีสีหน้ากระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูกเมื่อสิงหาถือวิสาสะเปิดประตูรถของผู้เป็นบิดาเพื่อวางข้าวของส่วนตัวของเธอ ก่อนจะหันมายกมือไหว้ผู้สูงวัยกว่า

 

“สวัสดีครับผม”

 

“สวัสดี...”

 

ซึ่งอีกฝ่าย ก็รับไหว้ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก

 

“นั้นเราไปแล้วนะกัส ไว้เจอกันพรุ่งนี้”

 

ศรันฉัตรเอ่ยลา แต่ก่อนที่เธอจะขึ้นรถ สัมผัสอุ่นๆ จากมือของสิงหาบนศีรษะเธอ ก็ทำให้เธอชะงักงัน หันไปมองใบหน้าของเจ้าของสัมผัสที่บัดนี้คลี่ยิ้ม

 

 

“อื้อ งั้นขอให้มีความสุขมากๆนะ คืนนี้จะแมสเสจหา”

 

 

เธอร้อนวูบด้วยสัมผัสและคำพูดนั้น โดยไม่ได้ล่วงรู้ว่า บิดาของเธอกำพวงมาลัยแน่น ตาแทบถลนออกมานอกเป้าด้วยฤทธิ์ของความ 'หวงลูกสาว' แค่ไหน

 

 

 

ศรันย์กัดฟันกรอด มองภาพไอ้หนุ่มร่างสูงกว่าเขาที่เคยเจอมาแล้วสองหน หนหนึ่งคือตอนงานปีใหม่ อีกหนคือตอนมาดูหน้าเพื่อนร่วมทริปของศรันฉัตรตอนไปเที่ยวกับเพื่อนร่วมห้องเมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา

 

แม้ศรันฉัตรจะแนะนำว่าเด็กหนุ่มอวดดีคนนั้นเป็นเพียงเพื่อนร่วมห้อง แต่ดูจากสายตามันแล้ว...

 

 

เขาฟันธงว่า ไอ้หมอนี่ไม่คิดกับลูกสาวเขาเพียงแค่เพื่อนร่วมห้องแน่!!

 

 

=========================================

 

 

“ชอบของขวัญของแม่มั้ยจ๊ะ”

 

ศรันฉัตรเงยหน้าสบตาผู้เป็นมารดา รอยยิ้มอ่อนจางผุดขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะก้มมองดูหนังสือ ‘สาวทรงเสน่ห์’ หรือ 'Pride and Prejudice’ ฉบับแปลภาษาไทยในมือ

 

“ชอบค่ะแม่ เฟิร์นได้ยินเรื่องนี้มาในคาบวรรณกรรมภาษาอังกฤษอยู่เหมือนกัน ขอบคุณนะคะ”

 

“แล้วอย่าลืมโทรไปขอบคุณคุณพ่อกับน้าดาสำหรับของขวัญด้วยล่ะลูก”

 

“ค่ะ”

 

เธอมองยังโทรศัพท์มือถือกับนาฬิกาเรือนใหม่ที่เธอได้จากบิดาและมารดาเลี้ยง แทนของเก่าที่เสียไปหลังจากอุบัติเหตุตกน้ำเมื่อช่วงต้นเดือนที่ผ่านมา

 

แม้บิดาของเธอจะให้โทรศัพท์มาตั้งแต่กลับจากหัวหินแล้วก็ตาม แต่เธอก็ขอร้องว่า ให้ถือเป็นของขวัญวันเกิดของเธอไปเลย

 

“ทีนี้ก็เหลือที่เพื่อนลูกให้สินะ” นัยน์ตาของเธอจับจ้องไปยังวัตถุในถุงผ้าดิบลายตารางธาตุนั้น ดวงหน้าร้อนฉ่าเมื่อนึกถึงคนให้ “จะแกะดูเลยมั้ย”

 

หันกลับไปมองผู้เป็นมารดาที่มองยิ้มๆ ศรันฉัตรก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรับคำแล้วแกะห่อพลาสติกที่หุ้มวัตถุปริศนานั้นออก

 

พลันก็แทบหยุดหายใจ...ทันทีที่พลาสติกที่หุ้มถูกแกะออกหมด...ปรากฏให้เห็นรูปสีน้ำเบื้องหน้า...

 

 

....รูปเหมือนของเธอ...

 

 

ศรันฉัตรถือรูปมือสั่นระรัว ภาพที่เห็น คงไม่ต้องให้ใครมาบอก เธอก็รับรู้ได้ว่า คนให้ตั้งใจขนาดไหน

 

ทุกลายเส้น ทุกสี ทุกแสงเงา ทุกองค์ประกอบ สะท้อนถึงทั้งฝีมือ และความตั้งใจของสิงหา...

 

 

แต่..ทำไมกัน...

ทำไมละกัส... ทำไมถึงทำแบบนี้... ทำไมถึงวาดภาพเราละ... 

หรือว่า....

 

 

“ฝีมือดีนี่จ้ะ ใครให้เหรอลูก ออกัสเหรอ”

 

เสียงของมารดาปลุกเธอออกจากภวังค์ เธอได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ตอบผู้เป็นมารดาอย่างจนด้วยคำพูด ก่อนจะเอ่ยขอตัวกลับเข้าห้องนอนของเธอไป

 

ในหัวของศรันฉัตร เต็มไปด้วยคำถามวนเวียนมากมายเกินกว่าที่เธอจะทันตั้งข้อสงสัยว่า

 

 

...เหตุใดมารดาของเธอจึงรู้ว่า ใครเป็นคนให้ภาพนี้แก่เธอ...

 

 

 

บทส่งท้าย

 

 

“เล็กคิดดูนะ ไอ้หมอนั่นน่ะ มันกล้าลูบหัวเฟิร์นนะ ต่อหน้าผมด้วย!!”

 

เสียงอดีตสามีแว่วมาตามสายด้วยประโยคเดิมเป็นรอบที่สาม ที่ทำให้เธอได้แต่ถอนหายใจ

ดีแค่ไหนแล้ว ที่ศรันย์ไม่ได้ตามไปหัวหินด้วย 

 

 

ถ้าเห็นตอนที่สิงหากอดลูกสาวของเธอกับเขา ภายหลังจากที่ดึงศรันฉัตรขึ้นจากน้ำได้แล้ว กมลฉัตรมั่นใจว่า ศรันย์คงยิ่งโวยวายกว่านี้แน่ๆ

 

“แล้วนี่มันบังอาจวาดรูปเฟิร์นเหรอ ไอ้บ้านั่น!! เล็ก ชัวร์แล้ว มันจีบลูกเราชัวร์!!”

 

“...ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ อีกอย่าง เฟิร์นโตแล้วนะคะคุณรัน จะมีคนมาจีบก็ไม่แปลก”

 

“แต่ลูกเราเพิ่งสิบหกเองนะเล็ก!!! เด็กไป เด็กไปมาก”

 

“คุณรันมีแฟนคนแรกตอนอายุสิบหกไม่ใช่เหรอคะ...”

 

ปลายสายนิ่งไปตามที่เธอคาด อันที่จริงกมลฉัตรไม่ค่อยอยากจะใช้ไม้นี้กับอดีตสามีเท่าไรนัก แต่ถ้าทำให้ศรันย์มีสติพอที่จะฟังในสิ่งที่เธอพูด มันก็คุ้มอยู่

 

“คุณรัน เฟิร์นเองโตแล้ว จะมีความรักบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แล้วเล็กก็เชื่อว่าเฟิร์นเป็นเด็กดีพอที่จะรู้ว่าอะไรควร อะไรไม่ควรค่ะ”

 

“ผมรู้...”

 

กมลฉัตรลอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยพูดในสิ่งที่คิดไว้ต่อ

 

“ส่วนออกัส เท่าที่เล็กสัมผัสมา เด็กคนนี้เป็นเด็กดีนะคะ แล้วเล็กก็รู้สึกว่าเด็กคนนี้จริงจังกับลูกเรา มากกว่าที่จะแค่จีบเล่นไปวันๆ”

 

“แต่มันดูกะล่อน!!!”

 

“เอาเถอะค่ะคุณรัน เล็กว่าค่อยๆ ดูไปก่อนดีกว่า อย่างน้อยให้อยู่ในสายตาเราก็ยังดีนะคะ”

 

ปลายสายเงียบกริบไปพักหนึ่ง ก่อนศรันย์จะเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิดเป็นเชิงยอมแพ้

 

“ตามนั้นแล้วกัน แต่ถ้ามันนอกลู่นอกทางนะ...”

 

กมลฉัตรฟังคู่สนทนาสบถอีกพักใหญ่ ก่อนที่จะยอมวางสายเมื่อเธอตัดบทอีกครา

 

เธอวางโทรศัพท์มือถือลงกับโต๊ะเครื่องแป้ง ถอนหายใจเบาๆ อย่างหนักใจ

 

นี่ขนาดศรันย์รู้แค่ว่าสิงหาจีบลูกสาวของเธอยังออกอาการถึงขนาดนี้...

 

เธอนึกถึงนัยน์ตาสีฟ้าของเด็กหนุ่มลูกครึ่งผู้เป็นเพื่อนของศรันฉัตรขึ้นมา แววตาของอังคารตอนที่ช่วยศรันฉัตรขึ้นจากน้ำได้นั้น...

 

ถ้าเธอไม่ได้ตาฝาด แววตาของอังคารนั้น ช่างเหมือนกับสิงหายามมองศรันฉัตรไม่ผิดเพี้ยนเลยแม้แต่น้อย!!

 

=========================================

 

สรุป:

- ในที่สุดก็ถึงวันเกิดเฟิร์น (ตรงกับหลังเปิดเทอมม.5 วันหนึ่ง) พวกน้ำน่าน โมรา ชวนไปกินเค้กกันที่บ้านปั้นทราย เฟิร์นประหลาดใจมาก (ไม่เคยบอกใคร) แต่เฟิร์นปฏิเสธ เพราะจะไปกินข้าวกับครอบครัว โดยเลื่อนเป็นวันรุ่งขึ้นแทน

- พ่อกับแม่เฟิร์นเลิกกันแล้วก็จริง แต่วันเกิดของเฟิร์น จะมากินข้าวกันพร้อมหน้า

- เดินออกมารอพ่อหน้าโรงเรียน เจอออกัสดักรออยู่

- เฟิร์นช็อก

- ออกัสสุขสันต์วันเกิดเฟิร์น พร้อมกับให้ของขวัญ ที่อยู่ในถุงผ้าเพ้นท์ลายตารางธาตุ (เจ้าตัวทำเอง) // อนึ่ง ออกัสเขินนะคะนั่น!!

- ของขวัญอีกชิ้น ออกัสบอกให้ไปแกะที่บ้าน

- ออกัสจะไปส่งที่บ้าน (รุกนั่นแหละ) แต่พ่อเฟิร์นมารับพอดี กระนั้นออกัสก็คงตามออกไปส่ง

- เอาของใส่รถให้ พร้อมกับลูบหัวเฟิร์นกับบอกว่าจะส่ง sms ไปหา.... ต่อหน้าต่อตาพ่อเฟิร์นกันเลยทีเดียว

- แน่นอนว่า พ่อเฟิร์นไม่พอใจค่ะ (หวงลูกสาวไง)

- สรุปในวันนั้น เฟิร์นได้ของขวัญสี่ชิ้น โทรศัพท์มือถือ (จากพ่อ ได้ล่วงหน้าตั้งแต่กลับจากหัวหิน) หนังสือเรื่อง Pride and Prejudice ฉบับแปลไทย (จากแม่) นาฬิกา (จากแม่เลี้ยง) แล้วก็ของปริศนาจากออกัส

- แม่เฟิร์นเตือนให้เปิดห่อของขวัญ พอเปิดมา พบว่าเป็น รูปวาดสีน้ำ ที่เป็นภาพเหมือนของเธอ...

- สติหลุดกู่ไม่กลับ เดินเข้าห้องไปอย่างใจลอย (ตามต้นเรื่อง) เริ่มสงสัยพฤติกรรมของออกัส (ซักที)

- ตบท้ายด้วยSMS ของออกัสก่อนนอน งานนี้แดเมจ....

- หารู้ไม่ว่า พ่อถึงกับวอร์รูม โทรหาแม่เฟิร์นด้วยเรื่องนี้โดยเฉพาะ คุณพ่อค้านสุดกู่ ส่วนคุณแม่มองว่าปล่อยไป เป็นไปตามวัย และให้อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ดีกว่า

- แล้วก็หารู้ไม่ว่า แม่เฟิร์นกำลังสงสัยมาร์สเช่นกัน (จากตอนไปทะเล)

- (อธิบายเพิ่มว่า ตอนรุ่นสี่ไปทะเล เฟิร์นโดนเด็กเตะบอลใส่ ตกสระน้ำ มาร์สกับออกัสลงไปช่วย พอช่วยขึ้นมาได้ ออกัสกอดหมับไม่สนใจสายตาประชาชีเพื่อนร่วมห้อง...และแม่ของสาวเจ้า และเหมือนแม่เฟิร์นจะสังเกตสายตาบางอย่างของมาร์สเช่นกัน)

 

=========================================

 

Talk:

จบไปอีกฟิคนะคะ งานนี้อาจจะดูงงๆ มาก เพราะกระโดดไทม์ไลน์มาเยอะเอาการ

ตอนเขียนเพราะไม่รู้ว่ายากแล้ว สารภาพว่า ฟิคนี้ยิ่งเป็นฟิคที่เขียนยากที่สุดตั้งแต่เคยเขียนมาค่ะ เพราะกระโดดไทม์ไลน์ก็หนึ่ง ไม่ได้เขียนอะไรมาสองเดือนกว่า แล้วก็...

ต้องเขียนเฟิร์นให้สาวน้อยนี่แหละ....ยากที่สุดแล้ว T_T

 

ส่วนทีสนุกที่สุดของฟิคนี้คือการเขียนตอนพ่อแม่เฟิร์นคุยกันค่ะ คุณแม่เป็นคนนิ่งๆ แต่อ่านคนออก แต่ไม่ชอบพูดมาก ส่วนคุณพ่อนี่... หวงลูกสาวมากค่ะ และน่าแกล้งมาก (จำได้ว่ามีคนแถวนี้บอกว่าพ่อเฟิร์นละม้ายคล้ายอาตี๋ตงเอามากๆ)

แต่ยังไง สิ่งที่ทั้งคู่มีเหมือนกัน คือทั้งคู่รักลูกนะคะ แล้วก็ที่ยังคุยกันได้ก็เพราะลูกนี่แหละ

 

อนึ่ง ฟิคนี้มีพาร์ตของออกัสด้วยนะคะ รอชมจาก blog ของแม่ออกัสภายในเร็วๆ นี้ค่ะ (มาช่วยกันทวงหน่อยน้า)

 

ในฟิคหน้านั้น คิดว่าคงจะกระโดดย้อนกลับไปตอนม.4 เทอม2 ค่ะ (ขอกลับไปเสื่อมๆ บ้าง (พยายามจะ)ก๊าวมาสองเอนทรี่ติดแล้ว)

 

เจอกันในอีกไม่นานเกินรอนะคะ ^ ^